وقتي از همه چيز و همه كس خسته مي شي دلت نمي خواد حتي با خودت حرف بزني . اين بار هم نمي خوام حرف بزنم خود سكوت هزارتا حرف داره كه رساتر از فريادِ .

امروز اصلاً نيومدم كه تكرار كنم سكوتم رو ، امروز اومدم تا فراموش كنم فرياد سكوتم رو

درها به طنين هاي تو وا كردم

هر تكه نگاهم را جايي افكندم ، پركردم هستي زنگاه

بر لب مرداب ، پاره ي لبخند تو بر روي لجن ديدم ، رفتم

                                                                             به نماز .

در بن خاري ، ياد تو پنهان بود ، پاشيدم به

                                                         جهان .

بر سيم درختان زدم آهنگ ز خود روييدن ، و به خود

                                                                     گستردن .

و شياريدم شب يكدست نيايش ، افشاندم دانه ي راز .

و شكستم آويز فريب .

و دويدم تا هيچ . و دويدم تا چهره ي مرگ ، تا هسته هوش .

و فتادم بر صخره ي درد . از شبنم ديدار تو تر شد انگشتم ،

                                                                                  لرزيدم .

وزشي مي رفت از دامنه اي ، گامي همراه او رفتم .

ته تاريكي ، تكه ي خورشيدي ديدم ، خوردم ، و ز خود رفتم .

                                                                                   و رها بودم .

" تقديم به سكوت من

----------------------------

حرفها انقدر در دلم سنگینی می کنند که قلم به روی کاغذ تكون نمي خوره…انگار این قلم بیشتر از این آدم ها حالم را می فهمد…البته این ها حرف تازه ای نیست…می دانم …

این روزها از ان روزهایی است که خوب می فهمم منظور آن بهترین دوستم که می گفت "تشنه ام…تشنه…و تشنگی ام را سیرابی نیست" چیست یا حرف اخوان ثالث که می گفت"هوا بس نا جوانمردانه سرد است" چقدر می تواند دردناک باشد…از ان روزهایی که با تمام درد و رنجش نا گزیر است و از ان گریزی نیست و باید ان را خورد و در خود حل کرد …

از آن حال و هواهایی که دل را در خود گم می کند ودرپی خود به جایی، به دنبال چیزی می برد که نه خود ..نه دل..نه عقل می دانند چیست و من می مانم و یک دنیا سرگردانی با همان دغدغه ی همیشگی "کجاست قرار بی قراری هایم؟